Światowa Organizacja Zdrowia
11.06.2013.

Światowa Organizacja Zdrowia (World Health Organization – WHO ) powstała 7 kwietnia 1948 roku, od tego czasu obchodzimy w tym dniu Światowy Dzień Zdrowia. Polska została przyjęta do WHO 6 maja 1948 roku , wystąpiła z niej w 1950 roku – tak jak inne państwa socjalistyczne , ponowne wstąpienie do Organizacji nastąpiło w styczniu 1957r.

Głównym celem WHO jest osiągnięcie przez wszystkich ludzi możliwie najwyższego poziomu zdrowia.
Cel ten jest realizowany poprzez koordynację współpracy między państwami, przygotowywanie strategii polityki zdrowotnej.

Program działania WHO:

  1. Promocja rozwoju
  2. Wzmacnianie bezpieczeństwa zdrowotnego
  3. Wzmacniane systemów ochrony zdrowia
  4. Wykorzystywanie badań, informacji i dowodów naukowych
  5. Poszerzenie współpracy partnerskiej
  6. Poprawa wyników działania

WHO posiada siedzibę główną w Genewie oraz sieć biur regionalnych . Główną misją WHO w Europie jest służenie państwom członkowskim. Europejskie Biuro Regionalne WHO sformułowało cel Organizacji jako wspieranie państw w rozwijaniu ich własnej polityki zdrowotnej, programów zdrowia, promowanie zdrowia publicznego.
Obecnie wszystkie działania Organizacji są realizowane poprzez pryzmat systemów ochrony zdrowia. Za system ochrony zdrowia przyjmuje się organizacje, instytucje , których zadaniem jest podejmowanie działań skierowanych na poprawę i utrzymanie zdrowia.

1969 1969 1969

Biuro Krajowe WHO otwarto w Polsce w 1992 roku.
Rola biura krajowego :

  • Wspiera poszczególne kraje w realizacji ich celów
  • Reaguje na wnioski z kraju o pomoc
  • Współpraca w działaniach zdrowia publicznego
  • Koordynowanie zasobów związanych z ochroną zdrowia
  • Zarządzanie i koordynowanie działań WHO na terenie kraju

Wśród wielu działań takich jak walka z cholerą , malarią , chorobami wenerycznymi , Światowa Organizacja Zdrowia koordynuje badania medyczne , organizuje konferencje i sympozja międzynarodowe, ponadto doprowadziła do ujednolicenia nazewnictwa medycznego i standaryzacji leków.
Równocześnie w państwach w których występują braki pielęgniarek, położnych oraz innego personelu medycznego prowadzi działalność zmierzającą do podnoszenia kwalifikacji , przyznaje stypendia . Projekty prowadzone przez WHO w poszczególnych krajach realizowane są we współpracy miedzy innymi z : UNICEF- Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom, FAO – Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa, UNESCO – Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty , Nauki i Kultury, równocześnie WHO wydaje wiele czasopism i publikacji .
Z tytułu członkostwa w WHO Polska korzystała ze stypendiów przydzielonych przez Organizację w zagranicznych ośrodkach naukowych. Były to pielęgniarki:

  1. mgr Chętnik Teresa - USA
  2. dr nauk pedag. Dobrowolska Barbara- Anglia, Belgia, Dania, Finlandia
  3. mgr Kwiatek Janina – Anglia, Dania
  4. mgr Olszewska – Kulczycka halina – USA
  5. Rozwadowska Maria – USA
  6. mgr Rybkowska – Lipińska Maria – Francja
  7. mgr Rychterska Maria – USA
  8. mgr Stecka – Fejter Halina – Anglia, Szkocja

Pielęgniarki polskie uczestniczyły również w seminariach organizowanych przez Europejskie Biuro Regionalne w Kopenhadze. I tak w 1959 r. Pani Stanisława Kierzkowska brała udział w seminarium na temat ‘’ Metod zarządzania i administracji w pracy pielęgniarek ‘’ w Hamburgu , w 1960 r. w Wiedniu Panie Maria B. Jezierska i Maria Stachowska w spotkaniu dotyczącym ‘’ kształcenia pielęgniarek dziecięcych’’ , 1962 r. Escurial - ,, Kształcenie i zatrudnianie pomocniczego personelu pielęgniarskiego ‘’ – tam reprezentowały nas Panie H. Gan _ Grabińska, J.Iżycka , B. Mosak , J. Musiałowicz , Z. Smierzchalska. Pani Jadwiga Izycka brała udział w seminariach w Kopenhadze w 1968 r. dotyczącym ‘’ Oceny systemów kształcenia pielęgniarek’’ i w Berno w 1970 r. ‘’ Ukierunkowanie pracy pielęgniarek w Europie’’. Informacje o przebytych spotkaniach zamieszczały w miesięczniku ‘’ Pielęgniarka i Położna ‘’ równocześnie składając sprawozdania do zarządów wojewódzkich PTP.

.
Polskie pielęgniarki pracujące w Światowej Organizacji Zdrowia .
Od kandydatów do pracy w WHO wymagano:

  • właściwego przygotowania ogólnego i zawodowego
  • długiego stażu pracy zawodowej
  • dobrego stanu zdrowia
  • znajomości minimum jednego języka obowiązującego w organizacji
Pielęgniarki musiały przedstawić dyplom pielęgniarski, kwalifikacje administracyjne i pedagogiczne, staż pracy w szkolnictwie, wymagano też umiejętności nauczania teoretycznego i praktycznego pielęgniarstwa , opracowania programów dla szkół pielęgniarstwa. Trzeba podkreślić iż udział polskich pielęgniarek w pracy na rzecz WHO zawdzięczamy Pani Halinie Stefańskiej ówczesnej Przewodniczącej Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego , oraz Jadwidze Iżyckiej , naczelnikowi Wydziału Programowego , wicedyrektorowi departamentu Średnich Szkół Medycznych. Obie Panie umiały nadać wysoką rangę polskiemu pielęgniarstwu na arenie międzynarodowej.
Polskie pielęgniarki pełniły w Światowej Organizacji Zdrowia trzy rodzaje funkcji:
  1. ekspertów
  2. konsultantów
  3. doradców Biura Głównego w Genewie ( praca w kraju )

  1. Stefańska Halina – ekspert - 1964 -1970 TUNEZJA, doradca
  2. Pajchel Szyc Jadwiga Barbara – ekspert - 1965- 1967 MAROKO
  3. Hoch Stefania – ekspert - 1967-1975 SENEGAL, ZAIR, KAMERUN
  4. Kierzkowska Stanisława – ekspert- 1967-1973 ZAIR, MALI
  5. Sikora Maria - ekspert - 1972 -1977 ZAIR , RWANDA
  6. Ginalska Anna – ekspert - 1975 - 1980 NIGERIA, konsultant
  7. Jezierska Maria Barbara – konsultant, ekspert -1965-1973 TUNEZJA , MAURETANIA
  8. Stachura Stanisława – ekspert- 1966-1975 KAMERUN, CZAD ,DAHOMEJ,
  9. Szarkowska Irena - konsultant, ekspert – 1967-1971, 1973-1975, 1978-1980 MONGOLIA
  10. Wiśniewska Marianna – konsultant, ekspert - 1967-1973 IRAK, SOMALIA
  11. Iżycka Jadwiga - konsultant, doradca
  12. Rachela Hutner – doradca
Do podstawowych obowiązków polskich ekspertów WHO należało:
  • Przygotowanie kadr do pracy w placówkach ochrony zdrowia
  • Przygotowanie nauczycieli i wykładowców do przejęcia zadań
  • Doradztwo w zakresie organizacji i zarządzania
  • Gromadzenie i przygotowywanie pomocy naukowych
  • Tworzenie i prowadzenie programów ramowych i szczegółowych
  • Kooperacja z władzami i organizacjami międzynarodowymi działającymi na terenie danego kraju
  • Tworzenie więzi międzynarodowych
  • Dbałość o prestiż WHO
Nasze koleżanki musiały zapoznać się z sytuacją polityczną i historią danego kraju w którym przebywały , stanem ich gospodarki , przemysłu i stanu zdrowia danej ludności . Pielęgniarki musiały przystosować się do zupełnie odmiennych warunków klimatycznych , innych zwyczajów kulturowych i obyczajowych. Trzeba pamiętać również o zagrożeniach epidemiologicznych , złym stanie placówek ochrony zdrowia , często braku dobrej wody pitnej . W wielu krajach były wojny domowe i przewroty polityczne.
Polskie pielęgniarki utrwaliły pozytywny wizerunek naszego zawodu i kraju. Wykazały się profesjonalizmem , taktem i przystosowaniem do innej cywilizacji. Przetarły drogę dla innych koleżanek .


Z tytułu członkostwa Polska korzystała ze stypendiów przydzielonych przez WHO na szkolenie kadr służby zdrowia , były to między innymi pielęgniarki:

  1. mgr Chętnik Teresa – USA,
  2. dr nauk pedag. – Dobrowolska Barbara – Anglia, Belgia, Dania, Finlandia,
  3. mgr Kwiatek Janina – USA,
  4. mgr Olszewska – Kulczycka Halina – USA,
  5. Rozwadowska Maria – USA,
  6. mgr Rybkowska – Lipiska Maria – Francja,
  7. mgr Rychterska Maria USA,
  8. mgr Stecka – Fejter Halina- Anglia, Szkocja,

Szczegółowe życiorysy wymienionych polskich pielęgniarek pracujących w Światowej Organizacji Zdrowia już wkrótce na stronie http://www.wmp.org.pl/pl/